MΓΌnafΔ±k olmasa MΓΌslΓΌmanlarΔ±n manevi gΓΌcΓΌ anlaΕΔ±lmaz. MΓΌnafΔ±k MΓΌslΓΌmanlarΔ±n iΓ§indeyken kΔ±yΔ±da kΓΆΕede durur, mΓΌcadeleden kaΓ§Δ±nΔ±r. MΓΌslΓΌmanlarΔ±n yanΔ±ndan ayrΔ±lΔ±nca birden ΓΌzerine Εeytani bir gayret gelir. MΓΌnafΔ±klΔ±kla mΓΌcadele ΕeytanΔ±n aklΔ±yla MΓΌslΓΌmanΔ±n aklΔ±nΔ±n Γ§atΔ±ΕmasΔ±dΔ±r. MΓΌnafΔ±k Εeytani zekadΔ±r. MΓΌnafΔ±Δa ataΔa geΓ§tiΔinde aniden ΕeytanΔ±n zekasΔ± verilir. Eskiden ahmak olan mΓΌnafΔ±Δa ΕeytanΔ±n zekasΔ± verildiΔi iΓ§in bir gΓΌΓ§ gibi gΓΆrΓΌlΓΌr. Halbuki ΕeytanΔ±n aklΔ± zayΔ±f olduΔu iΓ§in akΔ±lsΔ±z ve ahmaktΔ±r. ZekasΔ± vardΔ±r, aklΔ± yoktur. MΓΌnafΔ±k da zeki gibi gΓΆrΓΌnΓΌr ama her ataΔΔ± ahmakΓ§adΔ±r. Bu yΓΌzden mΓΌnafΔ±klar muhakkak maΔlup olurlar.
