Δ°slam’da Allah’a, Kitaba, Peygambere hΓΌsnΓΌ zan vardΔ±r. DoΔrudan onlarΔ±n iyiliΔi, gΓΌzelliΔi ve mΓΌkemmelliΔini kabul ederek hareket vardΔ±r. MΓΌnafΔ±klar da ise Allah’a, Kitaba, Peygambere hep eleΕtirel gΓΆzle bakmak vardΔ±r. Bunu da akΔ±l almaz Γ§irkin ΓΌslupla yapar ve hΓΌr dΓΌΕΓΌndΓΌklerini iddia ederler. Allah’a Γ§irkin bir mantΔ±kla bakarlar. Kuran’da bir Γ§ok ayet mΓΌnafΔ±klarΔ±n alΓ§aklΔ±ΔΔ±na ve kahpeliΔine cevap olarak indirilmiΕtir. Bir Γ§ok ayet mΓΌnafΔ±klarΔ±n aΕaΔΔ±lΔ±k sΓΆzlerine tedbir olarak indirilmiΕtir. ΓrneΔin Peygamber ezilen kadΔ±nlarΔ±, Γ§ocuklarΔ± dΓΌΕΓΌnerek sabah erkenden savaΕa Γ§Δ±kacaΔΔ±z diyor. MΓΌnafΔ±klar mantΔ±kla bakΔ±yorlar ve “Bu sΔ±cakta savaΕa mΔ± Γ§Δ±kΔ±lΔ±r aramΔ±zda zor durumda olanlar var, Peygamber bunu bile gΓΆremiyor” diyorlar. Kalbinde hastalΔ±k olanlar da “Bak bunu hiΓ§ dΓΌΕΓΌnemedik, gerΓ§ekten Peygamber hata yapΔ±yor” diye onlara uyuyorlar. MΓΌslΓΌman Allah’a, Kuran’a, Peygambere eleΕtiri gΓΆzΓΌyle bakmaz. Her yaptΔ±ΔΔ±nΔ±n hayΔ±r olduΔunu bilerek bakar ve hareket eder.